Elisabeth Leyen
● geboren: 1950, Bergen (NH)
● categorie: sculpturen
● aantal objecten bij Kunstgalerie Oog voor Natuur: 12
Elisabeth Leyen zag op 14 mei 1950 het levenslicht in Bergen. „Mijn liefde voor de kunst is met de paplepel ingegoten. Dagelijks kwamen er kunstschilders, beeldhouwers en dichters in het ouderlijke huis over de vloer, die me waarschijnlijk toen al inspireerden.”
Dankzij haar fascinatie voor klei ontdekte zij keramiek als kunstvorm. „Met dit heerlijk aardse materiaal kan ik mijn ideeën verwezenlijken.”
Elisabeth ging in 1981 bij de Bergense pottenbakker Bartle Boersma sr. in de leer. „Hij was een veteraan op dit gebied. Ik schafte mijn eerste schopschijf aan en heb heel wat moeten oefenen om het draaien onder de knie te krijgen.” Via cursussen, workshops en seminars bekwaamde ze zich verder. „Joop Beekwilder uit Veghel leerde me bijvoorbeeld zoutglazuren, een techniek die van oudsher op Keulse potten wordt toegepast waardoor de scherf een prachtige karakteristieke glans krijgt. Zuster Maria, verbonden aan de Ursulinen-kloosterorde in Bergen, en de keramist/beeldhouwer Bart Lefoge gaven me op een gedegen manier les in handvormen en steengoedglazuren. Netty Jansens, één van Nederlands bekendste keramisten, bracht me verder op het gebied van kleur.”
In 2003 rondde Elisabeth Leyen met succes de basisopleiding Beeldende Kunst en Vormgeving af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. „Tijdens deze periode leerde ik meer ruimtelijk werken en mijn keramiek op een kunstzinnige wijze vorm te geven.”
Na een workshop van Margot Spiegel onder leiding van het Amerikaanse echtpaar Kate en Will Jacobson („ware naked-raku specialisten”) ging de keramiste zich specialiseren in ”raku”, een manier van glazuurstoken die al in de zestiende eeuw in Japan werd toegepast. „Het is een techniek waarbij het glazuur van een gebakken werkstuk door plotselinge afkoeling craqueleert. Vervolgens wordt het object in een zaagselton gelegd. De rook van het verbrande zaagsel trekt in de ontstane barstjes, waardoor deze extra worden geaccentueerd. Het resultaat is telkens weer een verrassing.”
De keramiste, die met haar atelier in het Noord-Hollandse dorpje Dirkshorn zetelt, doet veel inspiratie op tijdens reizen, onder andere naar Zuid-Afrika, Suriname en Indonesië. In haar oeuvre zijn vogels prominent aanwezig.
● categorie: sculpturen
● aantal objecten bij Kunstgalerie Oog voor Natuur: 12
Elisabeth Leyen zag op 14 mei 1950 het levenslicht in Bergen. „Mijn liefde voor de kunst is met de paplepel ingegoten. Dagelijks kwamen er kunstschilders, beeldhouwers en dichters in het ouderlijke huis over de vloer, die me waarschijnlijk toen al inspireerden.”
Dankzij haar fascinatie voor klei ontdekte zij keramiek als kunstvorm. „Met dit heerlijk aardse materiaal kan ik mijn ideeën verwezenlijken.”
Elisabeth ging in 1981 bij de Bergense pottenbakker Bartle Boersma sr. in de leer. „Hij was een veteraan op dit gebied. Ik schafte mijn eerste schopschijf aan en heb heel wat moeten oefenen om het draaien onder de knie te krijgen.” Via cursussen, workshops en seminars bekwaamde ze zich verder. „Joop Beekwilder uit Veghel leerde me bijvoorbeeld zoutglazuren, een techniek die van oudsher op Keulse potten wordt toegepast waardoor de scherf een prachtige karakteristieke glans krijgt. Zuster Maria, verbonden aan de Ursulinen-kloosterorde in Bergen, en de keramist/beeldhouwer Bart Lefoge gaven me op een gedegen manier les in handvormen en steengoedglazuren. Netty Jansens, één van Nederlands bekendste keramisten, bracht me verder op het gebied van kleur.”
In 2003 rondde Elisabeth Leyen met succes de basisopleiding Beeldende Kunst en Vormgeving af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. „Tijdens deze periode leerde ik meer ruimtelijk werken en mijn keramiek op een kunstzinnige wijze vorm te geven.”
Na een workshop van Margot Spiegel onder leiding van het Amerikaanse echtpaar Kate en Will Jacobson („ware naked-raku specialisten”) ging de keramiste zich specialiseren in ”raku”, een manier van glazuurstoken die al in de zestiende eeuw in Japan werd toegepast. „Het is een techniek waarbij het glazuur van een gebakken werkstuk door plotselinge afkoeling craqueleert. Vervolgens wordt het object in een zaagselton gelegd. De rook van het verbrande zaagsel trekt in de ontstane barstjes, waardoor deze extra worden geaccentueerd. Het resultaat is telkens weer een verrassing.”
De keramiste, die met haar atelier in het Noord-Hollandse dorpje Dirkshorn zetelt, doet veel inspiratie op tijdens reizen, onder andere naar Zuid-Afrika, Suriname en Indonesië. In haar oeuvre zijn vogels prominent aanwezig.